„Zwycięzcami zostały mrówki driver, zwane przez tubylców sirafu. Pokonane mrówki czungu, po bohaterskiej obronie, rzuciły się do ucieczki,unosząc ze sobą larwy i młode. Livingstone powiada, że obie walczące strony ożywione były takim bojowym duchem, z jakim się nigdy nie spotkał wśród zwierząt, ani wśród ludzi. Nawet najdzielniejszy człowiek umknie na widok potężnych, żarłocznych szczęk mrówek. Największe zwierzęta, lwy i słonie, uciekają przed nimi w popłochu. Mrówki pokonują wszystkie przeszkody na swojej drodze. Zdobywają wierzchołki drzew, przedzierają się przez rzeki, tworząc ze swoich własnych ciał wiszący most. A ileż ich jest! Inny podróżnik afrykański, Du Chaillu, przyglądał się pewnego razu przez dwanaście godzin pochodowi mrówek, które bynajmniej nie marudziły w drodze. Nie należy się zresztą dziwić wielkiej ich ilości. Płodność owadów jest zdumiewająca, a jeśli chodzi o termity, to stwierdzono, iż samiczka składa dziennie sześćdziesiąt tysięcy jajeczek. Te siatkoskrzydłe owady dostarczają tubylcom pożywnego pokarmu. Nie znam nic lepszego, moi przyjaciele, od pieczonych mrówek.
Czy pan to już kiedykolwiek jadł, panie Benedykcie zapytał Herkules.“(13)