„O ile wiem, pewna (osiągająca coraz większe wpływy) część lutera.n zbliża się do ujmowania tych zagadnień w sposób podobny do katolików. Tak samo jest i ze „współczesnymi protestantami". Natomiast wśród relormistów (nazwa zbiorcza dla mniej więcej „ortodoksyjnych protestantów", a zwłaszcza kalwinów) wraz z ich kierunkami, istnieje wiele różnorodnych poglądów — od pełnej swobody do pictystów posuwających się możliwie najdalej we wstrzemięźliwości 23.
Wydaje mi się, że w kościele anglikańskim wyznawcy High Church zbliżają się pod tym względem do katolików, natomiast wyznawcy Low Church skłaniają się raczej do poglądów kalwinów. Sądzę zaś, że prawowierni amerykańscy protestanci bliscy są poglądom starych purytan.
Krótko mówiąc „Protestant" w żaden sposób nie jest ograrriczany w swych działaniach seksualnych w małżeństwie przez, wiarę lub przepisy kościelne, lecz zdany jest na własne sumienie. Jednak to co podpowiada mu sumienie, zmienia się odpowiednio do kierunku wiary oraz indywidualności — od pełnej swobody w zakresie granic normy aż. do możliwie surowych ograniczeń.
Odpowiadając na postawione pytanie można stwierdzić, żejak przedtem już powiedziałem, małżeństwo doskonałe nie wchodzi w rachubę dla wszystkich, którzy swój spokój wewnętrzny lub nawet szczęście (gdyż i to jest możliwe, bo każda poważna ofiara nosi w sobie nagrodę) spodziewają się znaleźć w wyłącznym uduchowieniu życia i wyzwoleniu się z tego co ziemskie24. Tym jednak, którzy nie hołdują takim krańcowym tendencjom, wykazałem, że religia i małżeństwo doskonałe nie stanowią sprzeczności, oraz że jedno i drugie może ich uszczęśliwić bez wywoływania konlliktów wewnętrznych szkodliwych dla zdrowia psychicznego.“(1)