„No cóż, listy te przekazał wiedeńskiemu wydawcy żyjący jeszcze Wówczas syn Katarzyny Schratt, pan Legationsrat Anton Kiss de Ittebe, który należy przypuszczać miał na uwadze utrwalenie istniejącej legendy. W tym duchu utrzymane są także komentarze wydawcy. Ale i tak trzeba tę publikację uznać za wyjątkową, ponieważ, listom tym groziła całkowita zagłada.
Adresatka przez całe swoje długie życie umarła w 1940 roku, licząc osiemdziesiąt siedem lat zachowywała niespotykaną wręcz dyskrecję. Wszelkie propozycje spisania bądź podyktowania wspomnień odrzucała zdecydowanie, bez chwili namysłu. Miłość do dostojhego adoratora pozostała jej wyłączną, intymną własnością, z którą chciała widocznie zejść do grobu. Aż dziw bierze, że nie zniszczyła wcześniej tego pokaźnego pakietu listów. Być może, iż wraz z upływem czasu stawały się dla sędziwej właścicielki pamiątkami coraz to droższymi, jedynymi już świadkami jej dawnego, pełnego blasku i świetności życia. Dlatego stojąc nad grobem może nie miała dość sił, by się przemóc i dokonać dzieła zniszczenia.
Zachowane listy są wzruszającym dokumentem gorącego przywiązania cesarza do zwyczajnej, mieszczańskiej córy. 1 do tego aktorki. Jeszcze niedawno ludzi tej profesji nie wolno było chować w poświęconej ziemi. Dumny Habsburg, który dopuszczał do swego otoczenia jedynie tych arystokratów, którzy mogli wykazać się co najmniej szesnastoma tarczami herbowymi ośmioma po mieczu i ośmioma po kądzieli zakochał się w kimś bez nazwiska. On który każdy związek zawarty nie z księżną czy księciem krwi uważał za morganatyczny, zaś tych, którzy go wbrew jego woli zawierali potrafił nawet wykluczyć ze społeczności rodowej i przymusić do zmiany nazwiska! I oto ów surowy i nieprzejednany strażnik praw i zasad dynastycznych utkwił w mieszczańskich papuciach na całe trzydzieści lat.“(8)