„Choroby weneryczne
Lekarze Bosanquet i Eyre w swojej książce zatytułowanej „Surowice, Szczepionki i Toksyny" czuli się zażenowani przyznając „nie można zaprzeczyć, że w pewnej ilości przykładów zastrzyk antytoksyny dyfterytu poprzedzał śmierć przypisywaną bezpośrednio działaniu surowicy". Jeden z takich tragicznych przypadków, najwcześniejszy i prawdopodobnie najsmutniejszy, przytrafił się dr Langcnhans z Berlina. Ponieważ jeden z jego służących zachorował na dyfterię, jako środek ostrożności, zaszczepił on swoje 21micsięczne dziecko, całkowicie zdrowe. Po kilku chwilach nieszczęśliwe dziecko zmarło. Ironią jest to, że nie było najmniejszego podejrzenia świadczącego o tym, że dziecko mogło zarazić się chorobą; wiedząc, że zarazki dyfterii można znaleźć w niektórych całkiem zdrowych gardłach, i w takim środowisku są one nieszkodliwe jak i wiele innych uważanych za śmiertelne. Ale niestety nie tylko zastrzyki przeciwko dyfterytowi są odpowiedzialne za setki zgonów, wiele z nich jest wynikiem stosowania „salvarsanu", zwanego inaczej „606", używanego przy kuracji syfa. Chociaż tylko uodpornianie przeciwko dyfterytowi jest rozreklamowane, „salvarsan" był reklamowany jako lek par exellence przeciwko chorobie wenerycznej.“(2)