„Barwniki bezpośrednie tworzą osobny rodzaj barwników stosowanych głównie na włóknach roślinnych, które wśród barwników naturalnych mają tylko jednego przedstawiciela — kurkuminę. Niezależnie od tego barwniki te są w większości przypadków bezpośrednio wchłaniane przez włókno zwierzęce.
Barwniki kadziowe, rozpuszczalne dopiero po zredukowaniu na leukozwiązki bezbarwne lub barwne o barwie zmienionej. Są to w większości przypadków sole alkaliczne leukozwiązków — oprócz indygowców — które są wchłaniane bezpośrednio przez włókno i dopiero na nim utleniane z powrotem na barwniki pierwotne nie rozpuszczalne. Do tej grupy należy indygo i inne barwniki tego typu.
Barwniki siarkowe mające w swoich cząsteczkach siarkę jako element strukturalny. Nierozpuszczalne w wodzie, rozpuszczają się jednak w roztworach siarczku sodowego, doznając przy tym redukcji na barwne leukozwiązki. Z roztworów tych są wchłaniane przez bawełnę nie zaprawioną i utleniają się na włóknie na pierwotne barwniki nierozpuszczalne. Mają zatem wiele wspólnego z barwnikami kadziowymi.
Są jeszcze barwniki wywoływane na włóknie, barwniki zawiesinowe, pigmentowe, służące głównie do nakładania na powierzchnię materiału barwionego, a zatem nie zasługujące n« szczególną uwagę w pracach o jakich traktuje książka.“(6)