„Żenić mu się zachciało. Dla mnie nie ma Kuba grosza, a przecież weselisko kosztuje. Widzisz, jakiś perfidny, Kuba. Ale ja ci urządzę karnawał. Bokiem ci to wesele wyjdzie. Puszczę ci czerwonego kura, jakiego dawno tu nie było. Jastrzębie Wzgórze ani razu nie płonęło mimo wojen i huraganów. Ale czarny rycerz nie śpi. Nie myśl, Kuba, że dałem za wygraną. O nie, trzymam palec na pulsie, mam w rękawie zapasowego asa.
Upał się wzmaga. Myję ręce, biorę piwo z lodówki i siadam pod markizą w wygodnym fotelu, starym jak świat. Wypijam dwie puszki i raźniej robi się pod czerepem. Czy spalenie stodoły coś da Tak, czy szmal z tego wypłynie Przynoszę jeszcze dwie puszki piwa. Szmalu nie mogę w tym dojrzeć, tylko osobistą zemstę. Zemsty można dokonać, gdy się coś ma, a to, co ja robię, jest rozpaczą. Jeszcze jedna wina na karku. Coś mi się zwidziało, a ja od razu pognałem na łeb na szyję. Tak po prawdzie to wiedziałem, przypominam sobie, że ten facet handluje bronią. Podpalę, dostaną odszkodowanie, a ja nadal będę miał dziurę w kieszeni. Odchylam głowę na miękkie oparcie fotela, aby to przemyśleć i przeliczyć. Zamykam oczy i natychmiast pojawia się ten sam jegomość. Przy eleganckim biurku siedzi, ubrany spod igły, kiwa na powitanie. Słyszę głos, ale tak, jakbym to ja osobiście wypowiadał słowa albo „ktoś" zagnieżdżony w moim mózgu.“(11)